Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Erostasia: the Scales of Venus*.

"And when the other is beside him, 
he [the beloved] shares his respite from anguish; 
when he is absent, he likewise shares his longing 
and being longed for, since he possesses
that Anteros, which is the image of love."
~~~Plato, Phaedrus 255d

*The following article was first published in IAM - Infinity Astrological Magazine, March/April 2017, issue 12. Since November 2016, I have the pleasure to be part of the IAM team, writing articles on facets of astrological culture mostly in the ancient world. More information about IAM given at the end of the article.



Planet Venus has been traditionally associated with the need of man to seek out and establish harmonious personal relationships. These Venusian qualities associated with the need to feel close to one another, to feel the comfort and harmony inside and out have been depicted in ancient Greek art through a rare scene known as erostasia or erotostasia literally meaning weighing of the loves (eros). Let’s examine first what the scene of erostasia is all about and then I will discuss the ways we can relate it to the astrological properties of the planet Venus. 




The image on the right[i] shows the Greek goddess Aphrodite (Venus) standing before a young man. In her right hand she holds a pair of scales where in each pan sits a figure of Eros, a winged smaller figure. One of them is identified as Eros, love proffered and the other one as Anteros, love returned or counter love. Even though the meaning of the scene has troubled art historians, we are looking at an erostasia, that is the “weighing of love.” Open to a variety of interpretations it is possibly that erostasia is very close to our own game "he loves me, he loves me not" when one seeks to know whether the object of their affection returns that affection or not. 

According to Greek mythology Anteros was the brother of Eros and the son of the god Mars and goddess Aphrodite; yet the Roman author Claudius Aelianus offers an alternative genealogy saying that Anteros was the outcome of the mutual love between the god Poseidon and Nerites [De Natura Animalium, 14.28]. Anteros in iconography bears many similarities to his brother Eros armed with either a golden club or a set of a bow and arrow, though Anteros is usually depicted with longer hair and two pairs of overlapping wings, like the ones of a butterfly. 
Even though Anteros has been an enigma in art and literature most of the time is set against his brother Eros, where the latter causes people to fall in love and in contrast, the former punishes those who refuse the love of others or fail to reciprocate love. In his book Anteros: a forgotten myth, author Craig E. Stephenson presents all myths about Anteros from ancient to early modern times, summarizing his traits as a god who “appears to represent a dark deity, an avenger of offences against the god of love, but he is also imagined as a counterforce without Eros cannot mature. (p. 12)” Consequently, in most cases Anteros complements, rather opposes Eros. 

Lorenzo Lotto. Detail from Venus and Cupid
This year beginning early March, planet Venus will be retrograde, opening a cycle where we will be given the opportunity to rethink our personal relationships, to re-evaluate what we seek in the companionship of others and whether we feel satisfied and fulfilled by them. It is a period where we may take in our hands our personal scales and like Aphrodite weigh the worth and value of those around us, weigh “our loves.” In this astrological context the scene of Erostasia can be perceived as a constructive image for self-reflection where the scales of Venus are used to remind us the flaws and shortcomings in our need to bond with, to love and be loved by other people. Likewise through this period, retrograde Venus will look in the face of Anteros/others for love and harmony, that is all reciprocal things needed in order for Eros/ love to blossom. 

As in the scene of erostasia where Venus weighs Eros and Anteros, Venus in astrology represents both the unhindered flow of love (Eros) and the influx of love (Anteros). It is a reciprocal action of loving, caring and sensuality for the persons involved. The scene of Erostasia bears one of the basic attributes associated with Venus the harmonious and balanced act of giving and receiving. The need for equilibrium in this Venusian arrangement is also attested in the etymology of the word Anteros: the preposition Anti and the noun Eros, where anti- in ancient Greek signifies something “in return for, in exchange for,” or “as a substitute for.” Therefore one may suggest that the scene of erostasia captures perfectly in an image this dynamic principle related to the astrological Venus as an exchange of energy with others through giving of self and receiving from others. 

The image on the right [ii] is another interesting iconographical example of erostasia where Aphrodite is accompanied this time by the god Hermes. By the same token we can also read in this scene the planetary principles of Venus and Mercury combined. Mercury is associated with the need for communication which is also part of a process involving the flow and influx of information. Looking through the erostasia, if Mercury finds difficulty to communicate his perceptions and ideas to the person which Venus wants to feel close in order to offer her love (Eros/flow), then there’s both an intellectual and emotional difficulty to reciprocate love (Anteros/influx). 

Finally, taking advantage of Venus starting her seemingly retrograde motion let’s weigh our urges and desires when we express and receive affection. Is this about a two-way movement of energy that leads to balanced relationships? In other words where does our scale attunes to, in harmony or discord? There is no better way to express this other than the myth that describes the birth and growth of Eros as recorded by the fourth-century CE philosopher Themistius : “When Aphrodite bore Eros, the lad was fair and like his mother in every way, save that he did not grow to a stature befitting his beauty not did he put on flesh; but he long remained at the size which he had at birth. This matter perplexed his mother and the Muses who nursed him, and presenting themselves before Themis they begged for a cure to this strange and wondrous mischance. So Themis spoke. “Why,” said she, “I will solve your difficulty, for you have not yet learned the nature of the child. Your true Eros, Aphrodite, might indeed be born by himself, but could not possibly grow by himself; if you wish Eros to grow you need Anteros. These two brothers will be the one of the same nature, and each will be the cause of the other’s growth; for as they see each other they will aloike grow, but if either is left alone they will both waste away.” [Themistius, Orations 24]. 

As a final thought, while the outcome of picking one petal off a flower to determine whether “he/she loves me … loves me not” may lie outside our control, we can always borrow the Venusian scales and hold the balance in our hands. If the outcome is not to your satisfaction you can alternatively start picking the feathers of Eros and Anteros wings. Have a wonderfully balanced Venus retrograde time!

 Bibliography:
  • Stephen Arroyo, Astrology, Psychology and the Four Elements (CRCS Publications, 1978)
  • Craig E. Stephenson, Anteros: A Forgotten Myth (Routledge, 2011)
IAM - Infinity Astrological Magazine
IAM-Infinity Astrological Magazine is a bimonthly online magazine, founded in 2015 by Serbian astrologer Smiljana Gavrančić. IAM is for professionals astrologers, students of astrology and for all astrology lovers.
Serbian astrologer Smiljana Gavrančić is the founding editor and owner of IAM. She specializes in exploring significant degrees in Mundane Astrology and her writings have appeared in the Astrological Journal and in The Mountain Astrologer blog and in ISAR’s International Astrologer.
As of November 2016, all issues of IAM have become part of AlexandriaiBase Project (www.alexandriaibase.org), a digital astrological database.
From March 2017, IAM is on featured in the Astrodienst (www.astro.com) section ''Understanding Astrology'' along with the Astrological Journal and the Mountain Astrologer.
IAM is associated with most relevant schools, journals and people in the astrological field.
You can download all IAM issues for free at the following link:  infinityastrologicalmagazine.com





[i] Apulian Red Figure amphora, British Museum, London (ca. 350 BCE)
[ii] Attic Red Figure Krater,   National Archaeological Museum, Athens (ca.  400 - 300 BCE)

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Άρης και Ποσειδώνας στους Ιχθείς: η σύνοδος του Ζεν

Take me on a trip upon your magic swirling ship
My senses have been stripped, 
My hands can't feel to grip
My toes too numb to step.
~Bob Dylan, Mr. Tambourine Man [1965]

Φωτ. Β. Λινίδης
Λίγες μέρες απομένουν για το τέλος αυτής της χρονιάς και μία απο τις σημαντικές πλανητικές όψεις συμβαίνει σε "ήρεμα νερά." Ο Άρης ο πλανήτης της δράσης στήνει το στρατόπεδό του στο ζώδιο των Ιχθύων, εκεί που ο Ποσειδώνας ο πλανήτης της υπερβατικής ελευθερίας βρίσκεται κυρίαρχος στο βασίλειό του τα τελευταία πέντε χρόνια. Ο συνδυασμός των δύο αυτών πλανητών ακούγεται δύσκολος, πόσο μάλλον με τον Άρη στους Ιχθείς να αισθάνεται σαν "το ψάρι έξω από τα νερά του." Από την άλλη πλευρά ο Ποσειδώνας βρίσκεται στο ζώδιο που κυβερνάει και είναι συντονισμένος άψογα με τις ενέργειες τις οποίες έχει παραδοσιακά συνδεθεί: συγχώνευση του εαυτού με το όλον και απόδραση από τους αυτοπεριορισμούς.
Αυτή η φαινομενικά ανορθόδοξη ένωση του Άρη και του Ποσειδώνα στους Ιχθείς περιγράφεται με συμβολικό τρόπο σε έναν κωμικό διάλογο του Έλληνα ρήτορα και σατυρικού συγγραφέα Λουκιανού που έζησε περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ. Στο διάλογο αυτό ο θεός της θάλασσας μιλάει στο γιο του τον Κύκλωπα Πολύφημο, ο οποιος μόλις έχει τυφλωθεί από τον Οδυσσέα. Τα λόγια του Πολύφημου περιγράφουν με εύστοχο τρόπο τις βασικές έννοιες που σχετίζονται με τον Άρη όταν διελαύνει το ζώδιο των Ιχθύων. ΄Οπως θα αναλύσω στην συνέχεια ο Άρης σε αυτό το ζώδιο μοιάζει σαν τον τυφλωμένο Κύκλωπα, όπου η κινητήριος ενέργεια του στερείται στόχου και κατεύθυνσης με το που αγγίζει τα νερά του ζωδίου που κυβερνά ο Ποσειδώνας. Ωστόσο ο διάλογος αυτός μεταξύ του Άρη/Κύκλωπα και του Ποσειδώνα παρουσιάζει πολλά στοιχεία που αφορούν την ποιότητα της πλανητικής αυτής διέλευσης. Ας δούμε λοιπον με περισσότερη λεπτομέρεια πώς εκφράζονται αυτές οι ενέργειες του φλογερού Άρη στο ταξίδι του μέσα από το βασίλειο του Ποσειδώνα.
Πατέρα, Βοήθεια!
Ο διάλογος ξεκινάει με τον Κύκλωπα να παραπονιέται στον Ποσειδώνα:"Πατέρα, κοίτα τι μου έκανε αυτός ο καταραμένος ξένος! Με μέθυσε, μου έστησε ενέδρα όσο κοιμώμουν και με τύφλωσε. [...] Είπε πως το όνομά του είναι Κανένας στην αρχή, όμως αφού απομακρύνθηκε σε ασφαλή απόσταση μου είπε ότι το όνομά του είναι Οδυσσέας [...] Ο αχρείος! Το όνομα αυτό ήταν ένα τρικ! Και πόσο με πείραξε ο τρόπος που κορόιδεψε την ατυχία που με βρήκε: ούτε ο μπαμπάκας, είπε, δε θα μπορέσει να το διορθώσει."
Τα λόγια του Κύκλωπα περιγράφουν μερικά από τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στον Άρη στους Ιχθείς. Αν και αεικίνητος, ο Άρης σε αυτό το ζώδιο διακρίνεται από παθητικότητα και αποτραβιέται, όπως ο τυφλωμένος Κύκλωπας που θέλει να αντιδράσει σε ό,τι του έχει συμβεί. Βρίσκεται έξω από τη σπηλιά του αναζητώντας αυτόν που τον ξεγέλασε δίνοντάς του κρασί για να τον μεθύσει και κατόπιν τον τύφλωσε. Αναζητά εκείνον που δεν έχει όνομα. Προσπαθεί να επιβάλει τη δύναμή του και την παρουσία του όμως βρίσκεται σε σύγχιση γιατί έχει χάσει την όρασή του κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Άρης στους Ιχθείς είναι σαν τον τυφλωμένο Κύκλωπα στο διάλογο του Λουκιανού, όπου αδυνατεί να κατευθύνει με επιτυχία την ορμητικότητά του: κάθεται έξω απο τη σπηλιά, έχει αφήσει το κοπαδι του έξω, ενώ αυτός που τον τύφλωσε, ο Οδυσσέας ξεγλιστρά γαντζωμένος στην κοιλιά ενός κριαριού. Σε αυτή τη σκηνή μπορεί επίσης κάποιος να διακρίνει τη λεπτή διαφορά μεταξύ του Άρη/Κύκλωπα στους Ιχθείς με τον αντίστοιχο Άρη στον Κριό/Οδυσσέα ο οποίος χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια βρισκόμενος παντα ένα βήμα πιο μπροστά.
Γιέ μου, αφέσου στη Ροή!
Τι συμβουλεύει, λοιπόν ο Ποσειδώνας το γιο του, Κύκλωπα Πολύφημο; Με λίγα λόγια αυτό που του λέει είναι να κάνει ένα διάλειμμα από κάθε είδους δράση ή η να υιοθετήσει μια ήρεμη (ζεν) δράση: "Μη σε νοιάζει, παιδί μου. Θα τον τιμωρήσω. Μπορεί να μη μπορώ να κάνω κάτι για την όρασή σου, αλλά θα το βρεί σίγουρα από τη θάλασσα. Άλλωστε δεν έχει φθάσει ακόμα στην πατρίδα του." Τα λόγια του Ποσειδώνα περιγράφουν με έναν άλλο τρόπο την ασυνήθιστη ένωση του Άρη και του Ποσειδώνα στους Ιχθείς. Για να εναρμονιστούν αυτές οι ενέργειες του νερού και της φωτιάς, ο Ποσειδώνας δείχνει στον Άρη τον τρόπο που χρειάζεται να επιβραδύνει τη δράση του και να παραδοθεί σε έναν πιο ήρεμο ρυθμό ροής. Δεν είναι η περίοδος που ευνοεί πρωτοπόρες δράσεις. Αντίθετα ειναι ένα διάστημα κατάλληλο για να αναλογιστεί κάποιος την προσωπική του δράση αλλά μέσα σε περισσότερο πνευματικά και υπερβατικά μονοπάτια. Η ανυπομονησία είναι ανάγκη να τιθασευτεί ώστε να διατηρηθούν οι φλογερές ποιότητες του Άρη, διαφορετικά το νερό εξατμίζεται άμεσα και ο Άρης εξαντλεί τα αποθέματα της ενέργειάς του.
Ο Ποσειδώνας παραδέχεται στον Κύκλωπα/Άρη ότι δε μπορεί να του δώσει πίσω την όρασή του. Κολυμπώντας μέσα στα ποσειδώνεια νερά είναι μία πράξη ολοκληρωτικής παράδοσης και ένωσης του ενός με το όλον και με την ίδια την ουσία της ζωής: αυτό είναι το νερό από εκεί ουσιαστικά όπου ξεκινάει και η ζωή. Ο Ποσειδώνας λέει στο γιο του ότι δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να βρει και να τιμωρήσει εκείνον που τον τύφλωσε. Άλλωστε, κατά τη διάρκεια αυτής της πλανητικής συνόδου μεταξύ του Άρη και του Ποσειδώνα στο ζώδιο των Ιχθύων, τα λόγια του θεού Ποσειδώνα στον Κύκλωπα αποτελούν την καλύτερη συμβουλή: να έχεις υπομονή και παραδώσου στη ροή. Ο Ποσειδώνας θα τιμωρήσει τον ένοχο για όσα έπαθε ο γιος του, αλλά μόνο όταν ο Άρης φθάσει στο ζωδιάκό του "σπίτι," όταν πατήσει στο επόμενο ζώδιο που κυβερνάει, τον Κριό. Τώρα δεν είναι ακόμα η ώρα. Πράγματι, τα λόγια του θεού Ποσειδώνα στο διάλογο του Λουκιανού το αποκαλύπτουν ... ο Άρης "δεν είναι ακόμα στην πατρίδα του!"

Πηγές
  • Lucian's Dialogue: "Cyclops and Poseidon" in http://www.theoi.com/Text/LucianDialoguesGods2.html#2
  • Arroyo S., Astrology, Psychology, and the Four Elements. An Energy approach to Astrology and Its Use in the Counseling Arts. [1975]


Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Mars in Pisces conjuncts Neptune: Zen in Action.

Take me on a trip upon your magic swirling ship
My senses have been stripped, 
My hands can't feel to grip
My toes too numb to step.
~Bob Dylan, Mr. Tambourine Man [1965]

Photo by Vasilis Linidis
This year is just about to end and one of the important planetary aspects happens in "zen waters." Mars, the planet of desire and will towards action, sets up his camp in the sign of Pisces, where Neptune the planet of transcendent freedom has been reigning strong in his kingdom for the last five years. This may sound as a challenging conjunction considering that Mars already in Pisces seems to be like "a fish out of water." On the other hand, Neptune is in the sign he rules where he attunes perfectly with the urges and needs that the planet has been traditionally associated with: merging with whole and escaping limitations of self-boundaries. 
This seemingly odd union between Mars and Neptune in Pisces is symbolically described in one comic dialogue written by the first-century CE Greek writer and satirist Lucian of Samosata. In this dialogue the god of seas and rivers, Poseidon (the Greek name for Neptune) is talking to his legendary son Polyphemus the Cyclops who has just been blinded by Odysseus. The words of the Cyclops fit very nicely to the key concepts related to Mars in the sign of Pisces. As I will discuss below Mars in this sign is like the blinded Cyclops where his physical energy and drive seem to lack direction upon touching water. However, the dialogue/conjunction between Mars/Cyclops and Poseidon/Neptune in this Piscean campaign, provides many insights about this planetary transit. So, let's see in some detail how these energies debated the journey of the fiery Martian essence through Neptune's kingdom.

"Oh help me, Father!"
The dialogue starts with Cyclops complaining to his father: "Only look, father, what that cursed stranger has been doing to me! He made me drunk, and set upon me whilst I was asleep, and blinded me.[...] He called himself 'Noman' at first: but when he had got safely out of range, he said his name was Odysseus. [...] The villain! that name of his was just a trick! And what I minded most was the way in which he made game of my misfortune: `Not even Papa can put this right,' he said."
Cyclops' words describe some of the attributes related to Mars in the sign of Pisces. Even though restless, Mars here is also passive and withdrawn as the Cyclops who has lost his sight yet he wants to take action for what has happened to him. He is outside of his cave seeking the one who deceived him with alcohol and then blinded him, seeking the one who is no one with no name. He is trying to be assertive taking control over his life, but is confused as if he has been literally blinded. Mars in Pisces as Cyclops in Lucian's dialogue feels short in directing his aggression: he sits outside his cave letting his pasture out, while the one who blinded him is slipping away (Odysseus) under a ram's belly. We can also see here the subtle difference of Mars in Pisces/Cyclops and Mars in Aries/Odysseus who is all about outward action and always one step ahead. 

"Go with the Flow, Son!"

So what piece of advice does Poseidon offer to his son? In few words he advises to take a short break from action or follow zen in taking action: "Never mind, my boy; I will be even with him. I may not be able to cure blindness, but he shall know that I have something to say to mariners. He is not home yet." Poseidon's words is another way to make sense of this unusual union of Mars and Neptune in Pisces. To harmonize these energies (fire and water) Neptune directs Mars to slow his pace and surrender his tempo to a tranquil flow. This is not a time of pioneering action, rather it is a period for one to reflect upon a personal Martian quest but in spiritual colors. Impatience needs to be tamed to sustain the fiery Martian energies, otherwise water will eventually evaporate. 

Poseidon/Neptune admits to Cyclops/Mars that he cannot give him back his sight. Swimming in Neptunian waters is all about surrender and experience a oneness with life itself; that is water where life emerged in the first place. Poseidon tells his son, that it is not yet the time to find and punish who did this to him. Therefore, during this irregular planetary conjunction of Mars and Neptune in the sign of Pisces, the words of Poseidon to the Cyclops provide the best of advice: be patient and go with the flow. Poseidon will take care of business punishing the one with no name who did this to his son. But, only when Mars enters his Arian home. Now is not the time. Besides, in Neptune's words ... Mars "is not home yet!".


Sources:
  • Lucian's Dialogue: "Cyclops and Poseidon" in http://www.theoi.com/Text/LucianDialoguesGods2.html#2
  • Arroyo S., Astrology, Psychology, and the Four Elements. An Energy approach to Astrology and Its Use in the Counseling Arts. [1975]


Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Dance Me to the Scorpio Ball: "Princess Grace’s 40th birthday party"

"Fairy tales tell imaginary stories.
Me, I am a living person. I exist."
                                                                                                ~Grace Kelly.

Scorpios are known to leave their everlasting sting, mostly because they timely and wisely calculate their move, which undoubtedly is quite often aesthetically perfect. This was the case of the real-life princess Grace Kelly of Monaco, a Scorpio who for her 40th birthday threw a Scorpio-themed party. According to the newspapers of the time "guests ranging from European royalty to a Spanish bullfighter were among the 60 Scorpios Princess Grace invited to her 40th birthday ball" [1]. It is known that Kelly was into astrology and she regularly requested predictions sent to her from the renowned American astrologer Carroll Richter. If we look at her chart, first house looks like a Scorpio ballroom where along with her Sun and Ascendant, Mercury and Mars dance along with Pluto following his “trine-steps.” [Pluto trines both her Sun and Mars] [2].

Only Scorpios Invited!
In 12th November 1969, Grace turned forty. According to her biographer, shortly before her birthday she decided to celebrate it as she has never done before. She contacted Carroll Richter, the American astrologer in California who used to organize monthly Zodiac parties for the pertinent signs and exclusively invited only those who fell under a particular sign [3]. Taking a nod from him, Grace invited on Saturday, November 15th, 1969 to a dinner party and dancing only Scorpios and friends who were married to Scorpios. The grand Belle Époque hall of the Hotel Hermitage in Monte Carlo opened its doors to accept the sixty guests. Following the scorpio theme, the palatial ball and dining room were decorated with portraits of famous Scorpio individuals hung on the walls, such as Edgar Allan Poe, Queen Marie Antoinette and the sculptor Auguste Rodin.

Show me your Scorpio Colors! 
The invitations sent out to the guests asked from the ladies to dress in the colors of Scorpio, predominately red but also black and white. Though the invitations bore the inscription High Scorpia, other associated Zodiac signs would be tolerated.  In Grace’s opinion Scorpios and Geminis were two signs could never be in harmony [3]. Ironically, the man she married, Rainier III, the Prince of Monaco was a Gemini who wore a red shirt and handkerchief, predominantly a Scorpio color, with a black evening suit [3].
Princess Kelly accompanied Rainier in a black velvet Balenciaga gown. The ruby cabochon and diamond brooches she used to adorn the dress were detachable pieces from the Monégasque Bains de Mer tiara, designed by Cartier. Grace also wore a matching ruby ring [4]. In this Scorpio context, Grace called herself “Her Scorpio Majesty”, a title that according to her biographer she used again and again at other occasions, when she invited her old friends from Hollywood to gather together [3]. Let's see some more pictures of her Scorpio Majesty and those invited. (most of them through TheGettyImages website)
Veteran Singer Josephine Baker arrives with an unidentified escort 
at Princess Grace's Scorpio birthday party.
Italian actress Virna Lisi and her husband.

Actor David Niven and his wife.

A Pisces in Scorpio Robe! 
Even though Grace’s birthday party was dominated by Scorpios, a famous Pisces actress managed her way to the Scorpio ball and became the center of attraction. Accompanied by her fellow actor and husband Richard Burton who was Scorpio, Elizabeth Taylor appeared at the party dressed in a black velvet robe decorated with the Princess’s astrological sign. Taylor displayed for the first time in public the legendary 69.4-karat, $1 million Taylor-Burton Diamond, which Burton had bought for her recently—on a double-strand necklace of smaller diamonds. According to Taylor, “first the diamond was flown from New York to Nice in the company of two security guards, who delivered it to her and her husband aboard their yacht, the Kalizma. The Burtons were then escorted to the party with their security guards, who were armed with machine guns as added protection.” [5].





The “Bite and Sting” Birthday Cake!
The centerpiece of any birthday party is of course the cake. Grace chose to treat her guests with a scorpio-themed 166lb (approx. 75kg) birthday cake. The giant birthday cake had golden scorpion decoration and it was too big to go through the hotel door. It had to be cut in half by the chefs before it reached the party [1]. On the following day of the party, the guests were invited to have breakfast at the swimming pool of the neighboring Hôtel de Paris, where they had also been lodged.

Sources:
~ [1]. The Australian Women's Weekly, Wed 17 December 1969.
~ [2]. Grace Kelly – Princess of Monaco Published: September 22, 2016 I. Author: Smiljana Gavrančić in http://astrologsmiljanagavrancic.blogspot.gr/2016/09/grace-kelly-princess-of-monaco.html
~ [3]. Grace: A Biography by Thilo Wydra [Skyhorse Publishing; 2014]
~ [5]. Bling-Bling! Bang-Bang! Liz Taylor Attends Grace Kelly’s Scorpio Ball in  https://lisawallerrogers.com/tag/princess-graces-scorpio-party/

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Άρης-Πλούτωνας σε Σύνοδο: το μαρτύριο του Σίσυφου;

"Ο αγώνας και μόνο προς την κορυφή
αρκεί για να γεμίσει μιαν ανθρώπινη καρδιά.
Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο".
~A. Καμύ, "Ο Μύθος του Σίσυφου"

Ο μύθος του Σίσυφου έχει συνδεθεί με την αρχετυπική διαδικασία του "γίγνεσθαι" η οποία εξιδανικεύει την ίδια την προσπάθεια πάνω και πέρα από την επιτυχία. Σύμφωνα με το μύθο, ο Σίσυφος επειδή αποκάλυψε τα μυστικά των θεών καταδικάστηκε αιώνια να κυλάει μία πέτρα πάνω σε ένα λόφο. Μόλις η πέτρα έφθανε στη κορυφή εκείνη κυλούσε πάλι κάτω, και ο Σίσυφος ξεκινούσε και πάλι το ταξίδι από την αρχή. Ο μύθος του Σίσυφου αντιπροσωπεύει τη θέληση του ανθρώπου ακόμα και για έργα που μπορεί να φαίνονται μάταια, όμως τα οποία στην πραγματικότητα περιγράφουν την ίδια την παρόρμηση του για ολοκληρωτική αναγέννηση μέσα από τις απαγοητεύσεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Πρόκειται για μία ιστορία προσδοκιών και πραγματικών περιορισμών που μπορούν ωστόσο να μεταμορφώσουν τον άνθρωπο. Στη γλώσσα της Αστρολογίας, ο μύθος του Σισύφου συμβολικά μιλάει για τη σύνοδο του Άρη και του Πλούτωνα στο ζώδιο του Αιγόκερου.

Πρωτού ξετυλίξουμε το μύθο του Σίσυφου στις κορυφές του Πλούτωνα ας πούμε λίγα λόγια για τον τρόπο που αυτοί οι δύο πλανἠτες συμβολίζουν συγκεκριμένες διαστάσεις στον τρόπο που βιώνονται και εν προκειμένω μέσα από τις παρορμητικές και γήινες ποιότητες του Αιγόκερου. Οι ενέργειες του Άρη εκφράζονται συμβολικά με τη φυσική ενέργεια, την πρωτοβουλία και την επιθυμία. Πρόκειται για την εξωστρεφή και διεκδικητική έκφραση της θέλησης του ανθρώπου για δράση έτσι ώστε να ικανοποιήσει τους στόχους του και να ανταποκριθεί στις φυσικές και σεξουαλικές του ανάγκες. Οι έννοιες του μετασχηματισμού, της μεταστοιχείωσης και του θανάτου έχουν παραδοσιακά συνδεθεί με τον Πλούτωνα. Παρόλο τη λεγόμενη "παγωμένη καρδιά" που είναι σχηματισμένη στην επιφάνειά του, όπως μας αποκάλυψαν οι φωτογραφίες της αποστολής New Horizon της ΝΑΣΑ, ο Πλούτωνας αντιπροσωπεύειεκείνη τη σφοδρή επιθυμία για να διεισδύσουμε στον πυρήνα της ύπαρξής μας κάτι το οποίο συνεπάγεται την ολοκληρωτική αναγέννηση. Συνδέεται με την ανάγκη του ανθρώπου να απελευθερωθεί μέσα από τον πόνο, αλλά και να ανακαλύψει μέσα από αυτη τη διαδικασία νέα μονοπάτια προσωπικής ολοκλήρωσης.



Όταν οι Αρειανές ποιότητες φιλτραριστούν μέσα από το ζώδιο του Αιγόκερου τότε περιγράφουν εκείνο το είδος της θέλησης που μεδοθικά και συνειδητά διοχετεύεται στη σωστή κατεύθυνση για να ολοκληρώσει ένα στόχο. Αν και ο Πλούτωνας βρίσκεται στις παρυφές του ηλιακού μας συστήματος, ο Πλούτωνας στον Αιγόκερο εκφράζει το φυσικό κόσμο ως την κύρια μετασχηματική ενέργεια του υπερβατικού. Εδώ οι υποσυνείδητες ενέργειες που μετασχηματίζουν τον άνθρωπο συντονίζονται με την επιμονή του, τη φιλοδοξία του, την ελεγχόμενη προσπάθειά του και την εξαιρετική αποφασιστικότητα που επιδεικνύει ο νους του και η θέλησή του με σκοπό τη μεταμόρφωσή του. Με λίγα λόγια ο Πλούτωνας στον Αιγόκερο αποδεικνύει ότι οι υπερατομικές ή υπερβατικές ποιότητες μπορούν και έχουν τεράστια και απτή δύναμη στην πράξη. Όταν συνδυαστούν οι πλανητικές αυτές ποιότητες, ο Άρης στον Αιγόκερο κατακτάει της βουνοκορυφές του Πλούτωνα έχοντας ένα ξεκάθαρο πλάνο στο μυαλό του: να ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του επιτυχίας και ολοκλήρωσης οδηγούμενος από τη θέλησή του και τη φυσική του δυνητικότητα αντιμετωπίζοντας τις πιο βαθιές του επιθυμίες και παρορμήσεις.


Είναι καταπληκτικός ο τρόπος που ο μύθος του Σίσυφου εκφράζει τόσο την πλανητική όψη της συνόδου μεταξύ του Άρη και του Πλούτωνα, εστιάζοντας όχι μόνο στις αρνητικές του πτυχές, αλλά και στις θετικές όπως θα εξηγήσω παρακάτω. Στην Ελληνική μυθολογία ο Σίσυφος είναι ο μυθικός ιδρυτής της Κορίνθου και όπως και ο Οδυσσέας έχει την υστεροφημία σαν ο "πιο
πονηρός από όλους τους ανθρώπους." Το όνομά του συνδέθηκε με την απάτη, όταν επαναστάτησε εναντίον των θεών αποκαλύπτοντας τις δυνάμεις τους και καταλύοντας τα όρια μεταξύ του κόσμου θεών και των θνητών. Η ιστορία της κατάβασης του Σίσυφου στον Κάτω Κόσμο ως τιμωρία για αυτή του την πράξη έχει αρκετές παραλλαγές, αν και ο βασικός πυρήνας παραμένει ο ίδιος: ο Σίσυφος προδίδει τα μυστικά του Δία και καταδικάζεται να σπρώχνει στην αιωνιότητα μία πέτρα σε ένα λόφο στον Άδη, η οποία κατρακυλούσε μόλις έφθανε στην κορυφή για να ξεκινήσει και πάλι την ίδια διαδρομή.

Αν και ο μύθος εδώ υποδηλώνει ότι ο θάνατος είναι κομμάτι του κύκλου της ζωής και παράλληλα μία μορφή τιμωρίας σε όσους προσβάλλουν το θείο και τα μυστήρια, ο Σίσυφος εισέρχεται στον Άδη με το δικό του σχέδιο δράσης. Φιλοδοξία, εγωισμός και δίψα για εξουσία παρακινούν το Σίσυφο να ξεγελάσουν τον Άδη, το θεό του Κάτω Κόσμου. Ο Σίσυφος πείθει τον θεό να του δείξει πώς αλυσοδένει όσους επισκέπτονται το βασίλειό του. Αργότερα ο ίδιος παγιδεύει τον Άδη στις αλυσίδες του με αποτέλεσμα ο δεύτερος να γίνει φυλακισμένος στο σπίτι του. Αυτή η άκρως ακατάλλη χρήση δύναμης από τον Σίσυφο απελευθέρωσε μεν τους ανθρώπους από το θάνατο προσωρινά, αλλά προξένησε μεγάλη ανισορροπία. Αν επεκτείνουμε τα νοηματικά νήματα της ιστορίας και τα συνδέσουμε με τις πλανητικές ποιότητες που αναλύσαμε παραπάνω, μπορούμε εύκολα να δούμε τον τρόπο που ο μύθος του Σίσυφου εναρμονίζεται με την αστρολογική γλώσσα.


Η συνάντηση του Σίσυφου με το θάνατο αντηχεί τη δυσαρμονική έκφραση που μπορεί να έχει η σύνοδος του Άρη και του Πλούτωνα. Εδώ ο Άρης/Σίσυφος θα αποφύγει το θάνατό του μόλις βρεθεί στο περιβάλλον του Πλούτωνα έχοντας αποφασίσει να κυνηγήσει τις εγωιστικές του φιλοδοξίες. Εδώ οι αρειανές ενέργειες συγχωνεύονται με τις αντίστοιχες μεταμορφωτικές ενέργειες του Πλούτωνα, τις οποίες φυσικά ο Άρης χειρίζεται με τέτοιο τρόπο για να εξυπηρετήσει τη δική
του αντζέντα. Για να αποφύγει τον πόνο που θα επιφέρει ο δικός του θάνατος--συμβολικά και κυριολεκτικά--ο Άρης/Σίσυφος χρησιμοποιεί αδίστακτα κάθε μέσο που θα τον φέρει πιο κοντά στην πραγματοποίηση των φιλοδοξιών του, των βαθύτερων επιθυμιών του και εξαναγκασμών, παρά στη συνοδητοποίηση των ορίων του. Η μεταμορφωτική ενέργεια του Πλούτωνα του έχει πάρει κυριολεκτικά τα μυαλά σε τέτοιο βαθμό που ο Άρης/Σίσυφος αποτυγχάνει να πραγματοποιήσει την προσωπική μεταμόρφωση και να μετασχηματίσει τον πόνο του μέσα από την προσπάθεια και την εμπειρία. Φυσικά η σκληρή δουλειά του Άρη/Σίσυφου να ξεγελάσει τον Πλούτωνα φέρνει αποτελέσματα, όμως τον απομακρύνει από το να βρει τον ανώτερο εαυτό του, όπου θριαμβεύει η προσωπική του θέληση αλλά δεν ανατρέπει τη βούληση των θεών.


Το γεγονός ότι ο Πλούτωνας αλυσοδέθηκε και δεν μπορούσε κανείς να πεθάνει δεν απομάκρυνε και το φόβο απέναντι στο θάνατο. Η σύνοδος του Άρη και του Πλούτωνα μπορεί να βιωθεί με έναν εποικοδομητικό τρόπο σε συμφωνία με τη συμπαντική αρμονία που υπαγορεύει ότι οι αρχές που αφορούν στην αναγέννηση και τη μεταμόρφωση είναι ικανές να βοηθήσουν τον άνθρωπο να συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου. Η παρόρμηση και η αποφασιστικότητα του Άρη μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι ως άμυνες απέναντι στο"θάνατο", αλλά για να αποδεχθεί την πορεία προς μία ολοκληρωτική αναγέννηση. Θέτοντας σε εφαρμογή ένα σχεδιασμένο όραμα και το αρχέγονο πρωταρχικό του ένστικτο, ο Άρης ή ο Σίσυφος από τον Αιγόκερο μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη σημασία των αέναων κύκλων του βράχου που κυλάει προς τα πάνω και ξανακυλάει προς τα κάτω. Για να βιώσουμε με θετικό τρόπο τις πλανητικές ποιότητες αυτής της συνόδου χρειάζεται να εσωτερικεύσουμε αυτή τη μεταμορφωτική κυκλική διεργασία του Πλούτωνα. Κάθενας χρειάζεται να εκπαιδεύσει τον προσωπικό Σίσυφο που κρύβει μέσα του να πειθαρχήσει πάνω στη θέλησή του και να αποδεχθεί τα όριά του, όμως παράλληλα να τα μεταμορφώσει μέσα από συνειδητή προσπάθεια και βίωμα. Η θετική έκφραση της συνόδου του Άρη με τον Πλούτωνα δεν παρουσιάζει μία μάταιη και χωρίς ελπίδα προσπάθεια, όπως φαινομενικά δείχνει ο μύθος του Σίσυφου. Αντίθετα, μπορεί να εμπνεύσει τον άνθρωπο να δει και να βιώσει διαφορετικά αυτή την αέναη προσπάθεια έχοντας όμως αποδεσμεύσει αυτή από το αποτελέσμα και έχοντας επικεντρωθεί στη διαδικασία.


Ο μύθος του Σίσυφου αποτελεί το παράδειγμα του ανθρώπου εκείνου που προσπαθεί να χρησιμοποιήσει και να προσδιορίσει τη δύναμη της βούλησης του και των φιλοδοξιών του για να κάνει αυτό που μπορεί κάθε φορά καλύτερα μεταμορφώνοντας και ανακαλύπτοντας τον εαυτό του. Αυτό αποτελεί και το κεντρικό θέμα της συνόδου των δύο πλανητικών ενεργειών. Άραγε λοιπόν η σύνοδος του Άρη-Πλούτωνα δεν είναι τίποτα άλλο από το μαρτύριο του Σισύφου; Αν επικεντρωθούμε στην ανάβαση του Σίσυφου που κυλάει το βράχο πάνω στο λόφο, τότε πράγματι βλέπουμε τον επίδοξο άνθρωπο. Αν επικεντρωθούμε στην κάθοδο του Σίσυφου, τότε βλέπουμε τη ματαίωση της προσπάθειας και την ήττα. Αυτό π0υ φαίνεται να είναι ως τίποτα παραπάνω από ένας αέναος κύκλος τιμωρίας και που συμβολικά συνδέεται με το στοιχείο της γης και του υλικού κόσμου (εναρμονισμένα με τις ποιότητες του ζωδίου του Αιγόκερου), δεν είναι παρά μόνο μία υπενθύμιση ότι η προσπάθεια του ανθρώπου εμπεριέχει και τις δύο πτυχές της προσπάθειας: την επιτυχία, αλλά και τη δυσκολία και την αποτυχία. Αν επικεντρωθούμε και στις δύο πτυχές αυτού του κύκλου ή στις δύο πλανητικές ποιότητες της συνοδου που συγχωνεύονται, τότε ο Σίσυφος μέσα μας μπορεί να βιώσει την ολότητα της ύπαρξής μας όχι σαν κάτι τετελεσμένο και έξω από μας, αλλά ως μία μετασχηματική διαδικασία
με κέντρο εμάς.


Κλείνοντας, σήμερα γνωρίζουμε από αποσπάσματα δύο τραγωδίες με κεντρικό ήρωα το Σίσυφο που έχει γράψει ο Αισχύλος: Σίσυφος Δραπέτης και Σίσυφος
Πετροκυλιστής. Τα δύο αυτά επίθετα που χαρακτηρίζουν το Σίσυφο απηχούν το θέμα της πλανητικής αυτής συνόδου. Το αρχέτυπο του Σίσυφου συνδυάζει και τα δύο μέρη του κυλίσματος του βράχου, της ανόδου και της καθόδου εκεί που η θέληση συναντάει τον φιλόδοξο άνθρωπο αλλά δε χρωματίζει την προσπάθειά του και την εμπειρία του με τη ματαιότητα. Έτσι λοιπόν η σύνοδος Άρη-Πλούτωνα είναι μία εξαιρετική ευκαιρία να κυλήσουμε πιο βαθιά όντας μαζί και ως Σίσυφος Δραπέτης και ως Σίσυφος Πετροκυλιστής.

Bibliography:
~S. Arroyo, Astrology, Psychology, and the Four Elements (1975)
~D. Cunningham, Healing Pluto Problems (1986)
~E.M. Simon, The Myth of Sisyphus: Renaissance Theories of Human Perfectibility (2007)
~K. Pietruczuk, “The Sisyphus Plays of Aeschylus,” Museum Helveticum 68 (2011) 129-140.


Mars conjuncts Pluto: a Sisyphean labor?

“The struggle itself toward the heights 
is enough to fill a man's heart.
One must imagine Sisyphus happy.”
~A. Camus, The Myth of Sisyphus.

Artwork by The Chewu
The myth of Sisyphus is one of the most poignant insights into the archetypal process of becoming , which idealizes process over achievement. According to the myth as a punishment for revealing the secrets of the gods, Sisyphus is condemned for eternity to roll the rock up a hill, only to watch it roll back down, and then to begin the process once again. Sisyphus’ story represents the willingness of man toward acts that even though they may seem futile, speak to the urge toward total rebirth, celebrating the frustrations of human existence. Sisyphus’ story is a story of aspirations and actual limitations which can transform the human condition. In the language of Astrology Sisyphus’ story echoes the upcoming conjunction between the planets Mars and Pluto in the sign of Capricorn.
Image: medi
Before rolling out the myth of Sisyphus on the Plutonian terrain, let’s talk about how these two planets can be said to represent a particular dimension of experience which is coloured by the cardinal and earthly qualities of Capricorn. Mars symbolically manifests principles associated with drive, physical energy, initiative and desire. It is the aggressive and self-assertive urge of man to act decisively in order to fulfil his need to accomplish his goals and meet his physical and sexual excitement. Concepts of transformation, transmutation and elimination have been traditionally associated with Pluto. Despite the so-called “icy-heart” formed on his surface, as NASA's New Horizons images revealed last year, Pluto represents the urge to penetrate to the core of experience, which entails total rebirth and symbolizes man’s need to let go through pain and explore new paths of personal existence.


Martian qualities filtered through the sign of Capricorn describe the kind of will-power that is methodically, consciously directed and determined to get things done.  In spite of its presence in the outskirts of the solar system, Pluto in Capricorn  speaks of  the physical realm as the key transformative energy of the transpersonal.  Here, the subconscious energies to refine oneself  are attuned to the forces of perseverance and ambition,  calculated effort and exceptional determination of one’s mind and will power to transform. Hence, Pluto in Capricorn  demonstrates that even transpersonal or transcendental realms do have immense and tangible power.  Combining the expressions of the two planetary principles, Mars in Capricorn steps into the Plutonian mountain goat fields with an agenda in his mind: to pursue personal achievement and transformation driven by his willingness, physical potentiality and perfectibility, yet facing his deepest desires and urges.  

It is wonderful how Sisyphus’ myth expresses both the planetary-sign principles of Mars and Pluto in Capricorn, and integrates their angular relationship—in this example the conjunction—not only self-destructively, but also positively as I will explain. In Greek mythology Sisyphus was believed to be the founder of Corinth and like Odysseus was both glorified and stigmatized as “the most cunning of men”. His name has been synonymous with deception, when he decided to rebel against the gods and share their powers by breaking down the boundaries between the divine and the human. The story of Sisyphus’ descent to the underworld as punishment for this defiance against the gods appears in a few versions, but the central theme is the same: Sisyphus betrays Zeus’ secrets and he is condemned to push a rock up a hill in Hades, only to have it roll down again once he reached the top. 

Although the myth here denotes that death is part of the natural process of life, and a form of punishment, especially for those who are trespassers of the divine mysteries, Sisyphus steps in the underworld with his own agenda. Ambition, selfishness and lust for power drives Sisyphus to outwit Pluto, the god of the Underworld by persuading him to demonstrate the use of his chains, and then he tied up the god in his own capturing device. Pluto became a prisoner in his own home, while Sisyphus’ improper use of force and will delivered humans from death, at least temporarily. If we extend the threads of this story and tie them to the expressions of the planetary principles as described earlier, we can easily recognize how Sisyphus’ myth is attuned to astrological language.

Artwork by Paulo Vinlua.
Sisyphus’ meeting with Death resonates with the disharmonious expression of the Capricorn energies and qualities of Mars and Pluto when conjunct. In a state of disharmony and discord, Mars/Sisyphus to avoid death upon his meeting with Pluto decides to pursue his selfish aspirations. Merging with the Plutonian transformative energies, Mars willfully manipulates others to serve his own agenda. To avoid the pain of facing his own death—symbolically and literally—Mars/Sisyphus ruthlessly uses any means to meet his aspirations, deepest desires and compulsions, rather than his limitations. Infatuated with the Plutonian power of rebirth and regeneration Mars/Sisyphus fails to achieve his personal transformation and positively transmute pain through effort and experience. Mars’/Sisyphus’ hard work to trick Pluto does pay off, but fails to experience his ideal self, where the triumph of his will-power will not overthrow the counter-will of the gods.

Artwork by Vladimir Kush
The fact that Pluto was chained and nobody could die did not alleviate the fear of death. The upcoming conjunction of Mars and Pluto can be experienced in harmony with the higher universal law, which dictates that the principles regarding rebirth and transformation could help man to ameliorate the anxiety of dying. Mars’ self-determination and urge can be used not to defend oneself against “death”, but to accept the urge towards total rebirth. Using his calculated vision and raw primal energy, Mars in Capricorn or Sisyphus can redefine the seemingly burden of the infinite rock-rolling cycles. In order to experience harmoniously the planetary principles of this aspect, Mars needs to internalize the transformative cyclical process of Pluto applying both human perfectibility and transcendent excellence. Each one of us must train his/her inner Sisyphus to discipline his will and accept his limitations, yet to transmute them through effort and intensity of experience. A positive expression of the Mars Pluto conjunction does not paint a futile and hopeless Sisyphean labor. On the contrary it may inspire man to reengage in this cyclical process without the consolation of achievement.

Ganu Gancheff
Sisyphus’ myth exemplifies the effort of man to assert the powers of his own free will and aspirations to achieve a transparent excellence; this is one of the main themes that the conjunction of Martian and Plutonian energies represent. So, is this Mars-Pluto conjunction nothing more than a Sisyphean labor? Focusing on Sisyphus’ ascent over the hill rolling the rock, we see an aspiring man. Focusing on Sisyphus’ descent we see the suffering defeat of man’s aspirations. What may seem as a cyclical rock-rolling punishment, which is symbolically related to the elemental earthly qualities of the physical senses and the here-and-now reality of the material world—attuned to the Capricorn qualities too—is only a reminder that all human endeavors involve both aspiration and frustration. But if we focus on both aspects of this cyclical labor, or on both aspects of the Mars-Pluto conjunction then Sisyphus and ourselves are capable of experiencing the wholeness of human existence, not as a finished form but as a process.

On a last note, we know today of two lost plays about Sisyphus written by the ancient Greek tragedian, Aeschylus: Sisyphus the Runaway [Δραπέτης] and Sisyphus the Stone-Roller [Πετροκυλιστής]. The existence of these two clearly distinct epithets attributed to Sisyphus seem to allude nicely to the major themes that the conjunction of Mars and Pluto represent. The Sisyphean archetype synthesizes both aspects of the Sisyphean cyclical labor, where free will meets the aspirant man, but it does not reduces his experience and effort to futility. The Mars-Pluto conjunction is an opportunity to “roll in the deep” both as a Sisyphus the Runaway and as Sisyphus the Stone-Roller.

Bibliography:
~S. Arroyo, Astrology, Psychology, and the Four Elements (1975)
~D. Cunningham,  Healing Pluto Problems (1986)
~E.M. Simon, The Myth of Sisyphus: Renaissance Theories of Human Perfectibility (2007)
~K. Pietruczuk, “The Sisyphus Plays of Aeschylus,” Museum Helveticum 68 (2011) 129-140.